Kitaplar

“insan” demişti, “önce kendini dünyanın merkezinde zanneder evlat, ama sonraları o dünyanın kâinatın kuytu bir köşesinde olduğunu anlayıverir” ALGI KALESİ, Rastlantı ve Devinim – GÜLTEKİN KARAKUŞ Yeni yazarlara karşı hem merak hem de ister istemez...

Erken yaşlarımdayken, sahaflardan alınmış kitapları okuyamazdım. O sararmış sayfalar yaşanmışlık kokar ve bu durum beni rahatsız ederdi. Sanki tanımadığım birinin eşyalarını gizlice karıştırıyormuşum gibi tuhaf bir huzursuzlık kaplardı içimi. Ama zamanla, sahafların o büyülü...

Bu yazı sürprizbozan* içermektedir. "Annesi hayattaysa insan yalnız değildi. Görünmez bir göbek bağıyla bağlıydı hayatın çekirdeğine." Gönül Meselesi bitti. Kitabı kapatıp bir süre öylece, kapağına bakarak düşündüm. On yıl önce açılmış bir sayfa/bir hesap bu gece kapandı...

“Lupita Ütü Yapmayı Seviyordu. Ütü yapmak kafasını sakinleştiriyor aklını başına getiriyordu, sanki kırışıklıkları gidermek ona göre dünyayı düzene sokmanın, otoritesini kullanmanın bir yoluydu. Onun gözünde kırışıklıkları açmak dertleri yok etmenin bir biçimiydi, bu sayede...

"Nihayet yola çıkmaya karar verir insan, nereye varacağına değil..." Uzun yıllar boyunca, popüler kitaplara mesafeli yaklaştım. Okuyanları küçümsedim, merak etsem bile o kitapları elime almadım. Bunu övünmek için değil tam tersine aslında hatalı davrandığımı düşündüğüm...

Haruki  Murakami,  artık Türk okurlarının yakından tanıdığı bir yazar. Murakami hakkında gazetelerde ve blog sayfalarında çok fazla yazı yazıldı. Bu nedenle bu yazıda “Murakami kimdir?” sorusunun cevabı olmayacak. Ben birçok kişiye göre Murakami ile çok geç...